Τοποθετημένη στο φυσικό τοπίο της Κρήτης, η Αγρέπαυλη Αρισμαρή εκφράζει την αναβίωση μιας ιστορικής κατοικίας του 1903. Το έργο μετατρέπει ένα ερειπωμένο κτίσμα σε έναν σύγχρονο χώρο διαβίωσης, διατηρώντας με ακρίβεια τα αυθεντικά αρχιτεκτονικά του στοιχεία. Η αποκατάσταση αυτή συνδέει το παρελθόν με το παρόν, συνδυάζοντας τις σύγχρονες ανέσεις με την τοπική παράδοση.
Στο επίκεντρο του σχεδιασμού βρίσκεται ο κήπος, ένας χώρος γεμάτος ζωή. Πριν από τα κτίσματα, το ίδιο το τοπίο ορίζει τη διαμόρφωση του χώρου, αναπτυσσόμενο γύρω από μια ιστορική μουριά εκατό ετών. Το δέντρο αυτό αποτελεί το σημείο αναφοράς της κατοικίας, γύρω από το οποίο οργανώνεται όλη η αρχιτεκτονική σύνθεση. Η μεσογειακή φυτευση περιβάλλει το κτίσμα, διατηρώντας τη φύση στο επίκεντρο του έργου.
Σε σύμπνοια με το φυσικό τοπίο, η κατοικία αναπτύσσεται ως ένα ισόγειο κτίσμα με έντονο οριζόντιο προσανατολισμό. Την οριζόντια αυτή διάταξη υπογραμμίζει ένας μακρύς, συνεχής διάδρομος που διατρέχει το κτίριο και λειτουργεί ως ο κεντρικός άξονας κυκλοφορίας. Η διαδρομή κατά μήκος του προσδίδει μια αίσθηση μνημειακότητας, ενώ η κλίμακα και ο σχεδιασμός του διατηρούν έναν σταθερό ρυθμό στη μετάβαση από τον έναν χώρο στον άλλον.
Τα υλικά και οι τεχνικές κατασκευής επιλέχθηκαν με γνώμονα την παραδοσιακή κρητική αρχιτεκτονική. Οι γήινες υφές και τα φυσικά χρώματα εντάσσουν το κτίριο αρμονικά στο τοπίο. Ξεχωριστό στοιχείο του σχεδιασμού αποτελούν τα πελεκητά πέτρινα ανώφλια που τοποθετήθηκαν εκ νέου πάνω από τα ανοίγματα. Οι λεπτομέρειες αυτές αναδεικνύουν την τοπική τεχνοτροπία και συνδέουν τη σύγχρονη αρχιτεκτονική με την ιστορία του τόπου.
Ο εσωτερικός όγκος του κτιρίου βασίζεται στην παραδοσιακή δομή των κρητικών αγροικιών του πρώιμου 20ού αιώνα. Το αρχικό κτίσμα του 1903 ήταν ψηλοτάβανο για να περιλαμβάνει τον οντά, το εσωτερικό πατάρι της οικογένειας, πάνω από τον χώρο των ζώων. Διατηρώντας τη μνήμη αυτής της διάταξης, η νέα αρχιτεκτονική πρόταση διατηρεί το πνεύμα της αγροτικής κατοίκησης, επιλέγοντας όμως να αφήσει τον κατακόρυφο χώρο εντελώς ελεύθερο.
Η συνθετική αυτή απόφαση αναδεικνύεται στον ψηλοτάβανο χώρο διημέρευσης, μεταμορφώνοντας την αίσθηση του εσωτερικού. Χωρίς την ενδιάμεση κατασκευή, η ψηλή στέγη παραμένει ορατή, επιτρέποντας στο φυσικό φως να διαχέεται ελεύθερα και να ενισχύει την αίσθηση του αέρα. Ο χώρος αποκτά έναν ιδιαίτερα ήρεμο, σχεδόν δωρικό χαρακτήρα. Πρόκειται για μια αίθουσα που μετατρέπει έναν άλλοτε χρηστικό αγροτικό χώρο σε ένα σύγχρονο, γαλήνιο καταφύγιο.
Σε όλους τους χώρους της κατοικίας, τα παράθυρα έχουν τοποθετηθεί με ακρίβεια ώστε να προσφέρουν θέα στο φυσικό περιβάλλον. Τα μεγάλα ανοίγματα στους πέτρινους τοίχους λειτουργούν σαν κάδρα που μεταφέρουν το φως και την εικόνα του κήπου στο εσωτερικό. Με το τοπίο να αποτελεί τον κεντρικό άξονα του σχεδιασμού, η αρχιτεκτονική πλαισιώνει τη φύση, διατηρώντας μια διαρκή εναρμόνιση ανάμεσα στους εσωτερικούς χώρους και τον εξωτερικό περιβάλλοντα χώρο.
Ο σχεδιασμός συνδυάζει την ευρυχωρία με αυτόνομες, λειτουργικές περιοχές. Στη μία άκρη του κεντρικού άξονα τοποθετείται το master bedroom με δικό του walk-in closet και μπάνιο, ενώ στον πυρήνα του κτιρίου χωροθετούνται το WC, το laundry room και η κουζίνα που ενοποιείται με το καθιστικό. Οι ειδικές χτιστές κατασκευές διατηρούν την αισθητική καθαρότητα του χώρου. Παράλληλα, ένας ανεξάρτητος ξενώνας προσφέρει αυτονομία στους φιλοξενούμενους, ενώ το δωμάτιο υπηρεσίας και οι στεγασμένοι χώροι στάθμευσης καλύπτουν τις λειτουργικές ανάγκες της κατοικίας χωρίς να επηρεάζουν την εικόνα του συνόλου.
Τελικά, η Αγρέπαυλη Αρισμαρή αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο η ιστορία ενός χώρου μπορεί να ενταχθεί στον σύγχρονο σχεδιασμό, μετατρέποντας ένα ερειπωμένο κτίσμα σε ένα πολυτελές καταφύγιο σε πλήρη αρμονία με τη φύση. Με σεβασμό στην κρητική αρχιτεκτονική παράδοση, καθαρές οριζόντιες γραμμές και επίκεντρο τον ιστορικό της κήπο, το έργο ξεπερνά τα όρια μιας απλής κατοικίας. Δημιουργεί έναν διαχρονικό χώρο όπου η μνήμη του 1926 συναντά τη σύγχρονη, φωτεινή διαβίωση.
